Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2009

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Παλαιοκάστρου κυκλοφόρησε σε βιβλίο τα ποιήματα του Αργύρη Μπαρή

“Γιος της γης
τη γη ζαλώθηκα και κουβαλώ…”
Τόπος, λένε, πως είναι ευλογημένος εκείνος που κρύβει στα σπλάχνα του όλα τα θαυματουργά εκείνα σπέρματα, που το καθένα στον καιρό του και όλα μαζί μας χαρίζουν όλα, όσα χρειαζόμαστε για την διατροφή μας και όχι μόνο.
Τόπος, λένε ακόμα, πως είναι τρισευλογημένος εκείνος που ταυτόχρονα γεννά, τρέφει και ανατρέφει άντρες και γυναίκες που με τον ιδρώτα τους τον κάνουν πιο γόνιμο και με το νου, την ψυχή και το πνεύμα του πλουτίζουν με τα αγαθά του πολιτισμού, την επιστήμη, τις τέχνες και τα γράμματα, αγαθά επίσης απαραίτητα στον άνθρωπο για να καλλιεργήσει τον εσωτερικό του κόσμο, τα συναισθήματα, το ταλέντο, τις όποιες ικανότητες ή δεξιότητες.
Τυχαίνει, κάποτε, και από ένα τέτοιο τόπο να μεταναστεύουν μερικοί, για δικούς τους λόγους ο καθένας, όμως σπάνια κόβουν τον ομφάλιο λώρο με τη μητέρα γη που τους γέννησε.
Οι περισσότεροι, φεύγοντας, παίρνουν μαζί τους και φυλάγουν σαν κόρη οφθαλμού, σε μια γωνιά της καρδιάς τους, τις αναμνήσεις των όσων έζησαν σε κάποια γειτονιά της ιδιαίτερης πατρίδας τους.
Σαν τον Οδυσσέα επιθυμούν την επιστροφή στη δική τους Ιθάκη και, όσο αυτό είναι ανέφικτο, άλλοι μεταμορφώνουν την νοσταλγία τους σε μουσική, άλλοι σε ζωγραφιές χρωματιστές κι άλλοι σε στίχους γεμάτους αγάπη για τη μάνα - γη.
Ο Αργύρης Μπαρής είναι ακριβώς ένας συμπατριώτης μας που έχει γράψει πολλά ποιήματα στα οποία καθρεφτίζεται η βαθιά, άσβεστη αγάπη του για τις ρίζες του, το χωριό του το Παλαιόκαστρο.
“Ο κάτσακας του χωριού μου είναι η ψυχή μου,
που δεν μπόρεσα να πάρω μαζί μου στις μετοικίσεις μου”.
Ο ποιητής πικράθηκε πολύ, θύμωσε πολύ και εξοργίστηκε όταν, ένα ξένο και άσχετο προς τον περιβάλλοντα χώρο κτίσμα, καταβρόχθισε τον “κάτσακα”, ένα σύμβολο, μια προσφορά του βράχου στους κατοίκους να κάθονται, να κουβεντιάζουν, να σιγοψιθυρίζουν καημούς και μυστικά, να χαίρονται την συντροφιά στο ύπαιθρο.
Οι ευαισθησίες του Αργύρη Μπαρή αγκαλιάζουν και τους συμπατριώτες του και σε πολλούς στίχους του εκφράζεται ο σεβασμός σ’ όσους μοχθούν γι’ αυτή τη γη και σ’ όσους τα δίδαξαν στην πράξη το άρρηκτο του δεσμού Άνθρωπος–γη, Γη–Άνθρωπος.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Τα αηδόνια» έκρινε πως το έργο του Αργύρη Μπαρή άξιζε να γίνει ευρύτερα γνωστό και ανέλαβε την πρωτοβουλία να εκδώσει αυτός με δική του φροντίδα και δικά του έξοδα τα τελευταία του ποιήματα, και έτσι έγινε, αφού η οικογένεια του ποιητή μας εμπιστεύτηκε το έργο του. Την ευχαριστούμε θερμά.
Με μια καλή συνεργασία μεταξύ συλλόγου και κάποιων φίλων αντιμετωπίσαμε και ξεπεράσαμε όλες τις τυχόν δυσκολίες μιας έκδοσης. Με γνώμονα πάντα να είναι η έκδοση ανάλογη του σοβαρού δημιουργού των ποιημάτων, επιλέξαμε τα αρμόζοντα τυπογραφικά στοιχεία, το χαρτί, τη σελιδοποίηση, το εξώφυλλο, το χρώμα και τον τίτλο. Καταλήξαμε στο «Αναζητώντας τις ρίζες μας» τίτλο που είχε επιλέξει ο ποιητής για μια έρευνά του γύρω από τις ρίζες του και δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει.
Η καλή συνεργασία, ο βαθύς σεβασμός στον ποιητή νομίζουμε πως έδωσε το αναμενόμενο αποτέλεσμα : ένα βιβλίο εύχρηστο, συμπαθητικό, σεμνό, ευπρεπές, εύγλωττα σιωπηλό. Μια μικρή, συμβολική τιμή αποφασίσαμε με σκοπό να διατεθεί το ποσό για τη συνέχιση των εργασιών στο παλιό δημοτικό σχολείο.
Πιστεύω πως η πρωτοβουλία αυτή του συλλόγου όχι μόνο επιβεβαιώνει τον τίτλο του, αφού με δική του προσπάθεια διακινείται ένα πολιτιστικό αγαθό, το βιβλίο, αλλά είναι πολλαπλά θετική διότι ο Αργύρης Μπαρής στα ποιήματά του θίγει με έναν απλό, σύντομο τρόπο και προπαντός κατανοητό, προβλήματα της καθημερινότητας, αγωνίες υπαρξιακές, αναζητήσεις φιλοσοφικές και ιδεολογικές, ασκεί κριτική και αυτοκριτική, θέτει ερωτήματα, εκφράζει απορίες, επισημαίνει κινδύνους για τον άνθρωπο και το περιβάλλον.
Η ποίηση του Αργύρη Μπαρή είναι βιωματική και σίγουρα προσιτή, κατανοητή, λαγαρή σαν τα νερά της Χαλκιδικής, με γλώσσα καθημερινή, αφτιασίδωτη.
Ο στίχος, η λέξη, η εικόνα γλιστράει αθόρυβα, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, ακουμπάει την καρδιά μας, αγγίζει την ψυχή μας, γεμίζει το είναι μας ομορφιά.
Οι σκέψεις αυτές ας είναι αναφορά στη μνήμη του καθώς μόλις συμπληρώθηκε χρόνος από το θάνατό του.

Δεν υπάρχουν σχόλια: